ÜRETMEYEN ÜLKENİN HAYALİ OLMAZ

Yeterli üretim olmayan bir ülkede hayal kurma şansınız yoktur. Altın ve gümüş sahipleri çiftçinin kapısında beklemeye mahkûmdur. (Orijinalinde “Gümüşü ve altını olanlar; öküzü ve koyunu ve arpası olanların kapısında bekler”) SÜMER ATASÖZÜ

Bir ülkenin geleceğini yalnızca sahip olduğu para, altın, döviz veya finansal varlıkların miktarı belirlemez. Asıl güç, o ülkenin ne kadar ürettiğinde, ürettiğini ne kadar verimli yaptığı ve ürettiği malı ne kadar geniş pazarlara satabildiğinde gizlidir.

Çünkü ekonominin temelinde üretim vardır.

Tarım üretimi yetersizse gıda ithal edilir. Sanayi üretimi yetersizse makine, ara malı ve teknoloji dışarıdan alınır. Enerji üretimi yetersizse enerji ithalatına bağımlılık artar. Sonunda ülkenin elindeki döviz, altın ve diğer finansal varlıklar birer birer ithalat faturasını karşılamak için kullanılmaya başlanır.

İşte tam bu noktada çiftçinin önemi ortaya çıkar.

Altın sofraya gelmez

Altın değerli bir varlıktır. Gümüş de öyle. Ancak altın ve gümüş doğrudan sofraya yemek koymaz, fabrikaya ham madde taşımaz, tarlayı sürmez.

İnsanların her gün ihtiyaç duyduğu şeylerin başında gıda gelir.

Ekmek, süt, et, yumurta, sebze, meyve, bakliyat ve diğer temel ürünler ancak üretimle ortaya çıkar. Bu nedenle ekonomide gerçek anlamda sürdürülebilir zenginlik oluşturmak isteyen ülkeler, tarımsal üretim kapasitesini korumak zorundadır.

Bir vatandaşın elinde tonlarca altın olabilir. Fakat market rafında ekmek yoksa o altının ekonomik anlamı değişir. Çünkü insanın o anda ihtiyacı servet göstergesi değil, temel ihtiyaç maddesidir.

Bu nedenle geleceğin dünyasında yalnızca finansal varlıklara sahip olmak yeterli olmayacaktır. Üreten insan, üreten çiftçi ve üreten sanayi daha da değerli hale gelecektir.

Çiftçinin kapısı neden önem kazanacak?

İklim değişikliği, kuraklık, su kaynaklarının azalması, tarımsal girdilerdeki maliyet artışları ve dünya nüfusunun yükselmesi gıdayı stratejik bir ürün haline getiriyor.

Gelecekte ülkeler yalnızca petrol ve doğal gaz kaynaklarını değil, toprağını, suyunu ve tarımsal üretim kapasitesini de stratejik güç olarak değerlendirmek zorunda kalacak.

Bugün elindeki altını zenginlik olarak gören insan, yarın o altınla gıda satın almak isteyebilir. Fakat gıda üretimi yetersizse sorun para bulmak değil, satın alınabilecek ürünü bulabilmek olacaktır.

Bu nedenle “altın ve gümüş sahipleri çiftçinin kapısında beklemeye mahkûmdur” sözü aslında ekonominin çok temel bir gerçeğine işaret ediyor:

Finansal servet, üretim kapasitesinin yerini tutamaz.

Üretim yoksa bağımsızlık da zayıflar

Bir ülke ihtiyaç duyduğu ürünlerin büyük bölümünü dışarıdan almak zorunda kalıyorsa ekonomik bağımsızlığı da sınırlanır.

Dış ticaret açığı büyür, döviz ihtiyacı artar. Döviz kurundaki değişimler iç piyasadaki fiyatları etkiler. İthal ürünlerin maliyeti yükselir. Enflasyon baskısı güçlenir.

Daha da önemlisi, küresel kriz dönemlerinde tedarik zincirleri bozulduğunda dışa bağımlı ülkeler çok daha büyük sorunlarla karşılaşabilir.

Pandemi döneminde dünyanın birçok ülkesinin yaşadığı tedarik sıkıntıları, savaşlar ve enerji krizleri bu gerçeği açık biçimde ortaya koydu. Bir ülkenin yalnızca parası olması, ihtiyaç duyduğu ürünü her zaman satın alabileceği anlamına gelmiyor.

Çünkü kriz zamanlarında ürün kadar üretim kapasitesi de değerlidir.

Çiftçi sadece üretici değildir

Çiftçiyi yalnızca tarlada ürün yetiştiren kişi olarak görmek büyük bir yanılgıdır.

Çiftçi aynı zamanda ülkenin gıda güvenliğinin temel aktörüdür.

Bu nedenle tarım politikalarının amacı yalnızca belirli bir yılın üretimini artırmak olmamalıdır. Çiftçinin gelecek yıl da beş yıl sonra da on yıl sonra da üretimde kalmasını sağlayacak bir sistem kurulmalıdır.

Girdi maliyetleri, gübre, yem, mazot, tohum, sulama, kredi maliyetleri ve pazarlama sorunları çiftçinin üretim kararlarını doğrudan etkiler.

Çiftçi para kazanamıyorsa gençler köyden kente göç eder. Tarım arazileri boş kalır. Üretim azalır. Üretim azalınca ithalat ihtiyacı artar.

Bu zincirin sonunda ise tüketici daha yüksek fiyatlarla karşılaşır.

Dolayısıyla çiftçiyi desteklemek yalnızca çiftçiye yardım etmek değildir. Tüketicinin sofrasını, ülkenin dış ticaret dengesini ve ekonomik bağımsızlığını korumaktır.

Hayal kurmak istiyorsak üretmeliyiz

Bir ülkenin geleceğe ilişkin büyük hedefleri olabilir.

Daha yüksek refah, daha güçlü para, daha yüksek ücretler, daha kaliteli eğitim, daha gelişmiş teknoloji, daha modern şehirler ve daha güçlü bir sosyal devlet…

Ancak bütün bu hedeflerin arkasında üretim bulunmak zorundadır.

Üretmeden tüketmek mümkündür ama uzun süre sürdürülebilir değildir.

Borçlanarak tüketebilirsiniz. İthal ederek ihtiyaçlarınızı karşılayabilirsiniz. Elinizdeki varlıkları satarak bir süre daha rahat yaşayabilirsiniz.

Fakat bunların hiçbiri kalıcı kalkınma yaratmaz.

Kalıcı kalkınmanın yolu; daha fazla üretmekten, daha kaliteli üretmekten, daha yüksek katma değer yaratmaktan ve üretilen malı dünyaya satabilmekten geçer.

Altın güvence olabilir, üretim ise gelecek

Altın ve gümüş elbette önemli tasarruf araçlarıdır. İnsanlar ekonomik belirsizlik dönemlerinde bu varlıklara yönelebilir. Ancak ülke ekonomisi açısından asıl mesele, finansal varlıkların ne kadar olduğu kadar reel ekonominin ne kadar güçlü olduğudur.

Bir ülkenin kasasında altın bulunabilir.

Ama tarlasında ürün yoksa,

Fabrikasında üretim yoksa,

Teknolojide ilerleme yoksa,

Gençleri üretimden uzaklaşıyorsa,

Enerjide dışa bağımlılığı artıyorsa,

O ülkenin geleceği konusunda ciddi soru işaretleri oluşur.

Bu nedenle Türkiye’nin en önemli gündemlerinden biri üretim ekonomisini güçlendirmek olmalıdır.

Tarımda verimlilik artırılmalı, çiftçinin üretimde kalması sağlanmalı, sanayide teknoloji ve katma değer yükseltilmeli, enerji bağımlılığı azaltılmalı ve ihracatın ithal girdiye bağımlılığı düşürülmelidir.

Çünkü gerçek zenginlik yalnızca kasada duran varlık değildir.

Gerçek zenginlik, her yıl yeniden üretebildiğiniz değerdir.

Bugün altın sahibi olan insan zengin olabilir. Ancak yarının dünyasında asıl stratejik güç; toprağı işleyen, gıdayı üreten, teknolojiyi geliştiren ve ülkesinin ihtiyaçlarını karşılayabilen toplumların elinde olacaktır.

Sonuç olarak mesele altın mı, gümüş mü, döviz mi sorusu değildir.

Asıl soru şudur:

Biz yarının ihtiyaçlarını karşılayacak kadar üretiyor muyuz?

Eğer cevabımız “hayır” ise, bugün sahip olduğumuz servetin büyüklüğü bizi uzun süre korumayabilir.

Çünkü insanın hayatını sürdürebilmesi için önce üretim gerekir.

Ve unutulmamalıdır:

Üretmeyen ülke geleceğini ithal eder. Üreten ülke ise geleceğini kendi elleriyle kurar.

Kaynak: SANAYİ HABER AJANSI